" من به هيچ وجه خدا را لمس نكردم، ولي خدايي كه قابل لمس باشد كه ديگر خدا نيست. اگر هر دعايي را هم اجابت كند، همينطور. همان‌جا بود كه براي نخستين بار حدس زدم كه عظمت دعا بيش از هر چيز در اين امر نهفته است كه پاسخي به آن داده نمي‌شود و زشتي سوداگري را به اين مبادله راهي نيست. اين را هم دريافتم كه آموختن دعا، آموختن سكوت است و عشق فقط از جايي شروع مي‌شود كه ديگر هيچ انتظاري براي گرفتن هيچ چيز وجود نداشته باشد. «عشق» تمرين «نيايش» است و «نيايش» تمرين«سكوت»."                     **دژ ـ آنتوان سنت اگزوپري**

توی این شب های قدر حتما واسه منم دعا کنین (بهترین لحظه ها رو از دست ندین)

شنیدم عروسیته اون که دستاش توی دستاته کیته
یعنی باور بکنم اون همه خاطره ها دروغی بود
این همه خوبی بهت کردم خداییش کمت نبود
مگه کمت بود مگه کمت بود
به خدا کمت نبود
لباس عروست رخت عزاته                            هر جا بری نفرین این دلم باهاته

این آهنگ جدید علی عبدالمالکیه که امروز گرفتم
شاید خیلی محتوا نداشته باشه ولی بعضی آهنگ ها به خاطر سبک و ریتمشون به دل میشینه
من خودم طرفدار آهنگ های با مفهوم و خواننده های این نوع شعرا هستم ولی گاهی اینجور آهنگ ها حال و هواتو عوض میکنه.
اگه خواستین دانلود کنید تو گوگل سرچ کنین (اسم آهنگ لباس عروست رخت عزاته هست)

من اناری را می کنم دانه وبه دل می گویم کاش این مردم دانه های دلشان پیدا بود

امروز یه مطلب قشنگ گذاشتم به علاوه یه عکس (که این عکس هیچ ربطی به مطلب نداره)
آخه یکی از دوستان(خودش میدونه کی) نظر داده مطلبات ۲۰ ولی مثل کتاب درسی میمونه حداقل یه عکس واسش بزار
چشم بفرمایید اینم یه عکس قشنگ(در ضمن این عکس پس زمینه گوشیمه)

تنها چندخط گریسته ام میان دفتری که سالهاست
لذت خودکاری را به خویش ندیده است:
من نمیدانم چرا سهراب گفت:
"چشمها را باید شست جور دیگر باید دید"
من همه چیز را همانگونه که هست می بینم
آیا آن کودکی را که دراز کردست دست
و یا آ ن گل که ز بی مهری دهر پژمردست
و یا آن کس که از تنهایی
به نوشتن ترانه دل بست
جور دیگر دیدنش انصاف هست؟
وقتی می بینی که زنی با فریاد
بهر فرزندانش تن به هر کاری داد
وقتی می بینی که غروب خورشید
همه جا را گرفته چون باد...
وقتی می بینی که همه غمگینند با نقاب گشتند شاد
وقتی می بینی که سکوت در ظلمت با هزار آه و صد ها فریاد
ناله ها را سر داد
باز هم میگوی جور دیگر باید دید؟
وقتی خط به خط متن های همه نیست جز آه
وقتی مردن همه در شهر سیاه
وقتی که بر لب هر پیر و جوان هست زندگیم گشت تباه
باز هم میگویی جور دیگر باید دید؟
با هزار خنده تلخ میگویم که به این حرف تو باید خندید
شا ید آن روز که سهراب میگفت:
"تا شقایق هست زندگی باید کرد"
خبر از داغ دله نسترن سرخ نداشت
شاید آن روز سهراب به قد قامت موج ایمان داشت
شاید آن روز سهراب...!

امروز اولين روز از فرصتهاي باقيمانده است. هيچ وقت براي يك تصميم خوب دير نيست.

امروز خیلی مثبت اندیش(تیریپ امیدواریو اینا) شدم واسه همین مطلب امروز در مورد مثبت اندیش بودنه.
آدم بگیر نگیر داره دیگه - یه روز از زندگی سیره یه روزه دیگه شاد وشنگوله (امروز از این روزاست)
مطلبا رو بخونین وحتما نظر بدین(خوش باشین و نماز و روزه هاتون هم قبول باشه)

  ((وقتي چيزي نمي خواني ، آرام روي به مُردن مي نهي.... وقتي به اصوات زندگي گوش نمي دهي ، وقتي قدر خودت را نمي داني ، آرام روي به مُردن مي نهي.... وقتي خودباوري را در خودت مي كشي ، وقتي نمي گذاري ديگران به تو كمك كنند ، آرام روي به مُردن مي نهي..... وقتي برده ي عادات خود مي شوي ، وقتي هميشه از يك راه تكراري مي روي. اگر روز مرگي را تغيير ندهي. اگر رنگ هاي گونه گون بر تن نكني ، يا اگر با نا شناس ها صحبت نكني. آرام روي به مُردن مي نهي..... وقتي از شور و گرما ، از احساسات سركش ، و از آنچه چشمانت را به درخشش وا ميدارند و ضربان قلبت را تندتر مي كند ، پرهيز مي كني. آرام روي به مردن مي نهي.... اگر وقتي از شغلت ، يا عشقت خرسند نيستي ، آن را عوض نكني. اگر براي يافتن مطمئن در نامطمئن خطر نكني. اگر وراي روياها نروي ، اگر به خودت اجازه ندهي. كه حداقل يكبار در تمام زندگيت.. از مصلحت انديشي گذر كني. آرام روي به مردن مي نهي.... امروز زندگي را آغاز كن. امروز مخاطره كن. امروز كاري بكن. نگذار كه آرام بگيري... شاد بودن را فراموش نكن.))                                          پابلو نرودا
این دیوانگست ...
که از همه ی گلهای رز تنها به خاطر این که خار یکی از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشیم .
این دیوانگیست ...
که همه ی رویا های خود را تنها به خاطر اینکه یکی از آنها به حقیقت نپیوسته است رها کنیم.
این دیوانگیست ...
که امید خود را به همه چیز از دست بدهیم ،به خاطر اینکه در زندگی با شکست مواجه شده ایم.
این دیوانگیست ...
که از تلاش و کوشش دست بکشیم به خاطر اینکه یکی از کارهایمان بی نتیجه مانده است.
این دیوانگیست...
که همه دستهایی را که برای دوستی به سویمان دراز می شوند را به خاطر اینکه یکی از دوستانمان رابطه مان را زیر پا گذاشته است رد کنیم.
این دیوانگست...
هیچ عشقی را باور نکنیم ، به خاطر اینکه در یکی از آنها به ما خیانت شده است ...
این دیوانگیست ...
که همه ی شانسها را لگد مال کنیم به خاطر اینکه در یکی از تلاشهایمان نا کام مانده ایم ..

آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت:حالا برو زندگی کن
او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید.
اما می ترسید حرکت کند.می ترسید راه برود.
می ترسید زندگی از لابلای انگشتانش بریزد.قدری ایستاد.
بعد با خودش گفت:وقتی فردایی ندارم نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد؟

بگذار این مشت زندگی را مصرف کنم.
آن وقت شروع به دویدن کرد.زندگی را به سر و رویش پاشید
زندگی را نوشید و زندگی رابویید.
چنان به وجد آمد که دید تا ته دنیا می تواند بدود.
می تواند بال بزند.میتواند پا روی خورشید بگذارد.می تواند...
او در آن یک روز آسمان خراشی بنا نکرد.زمینی را مالک نشد.
مقامی را به دست نیاورد اما...

اما در همان یک روز دست بر پوست درختی کشید.
روی چمن خوابید.کفشدوزکی را تماشا کرد.
به آنهایی که او را نمی شناختند سلام کرد و
برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد.
او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد.
لذت برد و سرشار شد و بخشید.عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.

استفان کاوی (از سرشناسترین چهره‌های علم موفقیت) احتمالاً با الهام از همین حرف انیشتین است که می‌گوید:« اگر می‌خواهید در زندگی و روابط شخصی‌تان تغییرات جزیی به وجود آورید به گرایش‌ها و رفتارتان توجه کنید؛ اما اگر دلتان می‌خواهد قدم‌های کوانتومی بردارید و تغییرات اساسی در زندگی‌تان ایجاد کنید باید نگرش‌ها و برداشت‌هایتان را عوض کنید .»

او حرفهایش را با یک مثال خوب و واقعی، ملموس‌تر می‌کند:« صبح یک روز تعطیل در نیویورک سوار اتوبوس شدم. تقریباً یک سوم اتوبوس پر شده بود. بیشتر مردم آرام نشسته بودند و یا سرشان به چیزی گرم بود و درمجموع فضایی سرشار از آرامش و سکوتی دلپذیر برقرار بود تا اینکه مرد میانسالی با بچه‌هایش سوار اتوبوس شد و بلافاصله فضای اتوبوس تغییر کرد. بچه‌هایش داد و بیداد راه انداختند و مدام به طرف همدیگر چیز پرتاب می‌کردند. یکی از بچه‌ها با صدای بلند گریه می‌کرد و یکی دیگر روزنامه را از دست این و آن می‌کشید و خلاصه اعصاب همه‌مان توی اتوبوس خرد شده بود. اما پدر آن بچه‌ها که دقیقاً در صندلی جلویی من نشسته بود، اصلاً به روی خودش نمی‌آورد و غرق در افکار خودش بود. بالاخره صبرم لبریز شد و زبان به اعتراض بازکردم که: «آقای محترم! بچه‌هایتان واقعاً دارند همه را آزار می‌دهند. شما نمی‌خواهید جلویشان را بگیرید؟» مرد که انگار تازه متوجه شده بود چه اتفاقی دارد می‌افتد، کمی خودش را روی صندلی جابجا کرد و گفت: بله، حق با شماست. واقعاً متاسفم. راستش ما داریم از بیمارستانی برمی‌گردیم که همسرم، مادر همین بچه‌ها٬ نیم ساعت پیش در آنجا مرده است. من واقعاً گیجم و نمی‌دانم باید به این بچه‌ها چه بگویم. نمی‌دانم که خودم باید چه کار کنم و ... و بغضش ترکید و اشکش سرازیر شد.»

استفان کاوی بلافاصله پس از نقل این خاطره می‌پرسد:« صادقانه بگویید آیا اکنون این وضعیت را به طور متفاوتی نمی‌بینید؟ چرا این طور است؟ آیا دلیلی به جز این دارد که نگرش شما نسبت به آن مرد عوض شده است؟ » و خودش ادامه می‌دهد که:« راستش من خودم هم بلافاصله نگرشم عوض شد و دلسوزانه به آن مرد گفتم: واقعاً مرا ببخشید. نمی‌دانستم. آیا کمکی از دست من ساخته است؟ و....
اگر چه تا همین چند لحظه پیش ناراحت بودم که این مرد چطور می‌تواند تا این اندازه بی‌ملاحظه باشد٬ اما ناگهان با تغییر نگرشم همه چیز عوض شد و من از صمیم قلب می‌خواستم که هر کمکی از دستم ساخته است انجام بدهم .»
حقیقت این است که به محض تغییر برداشت٬ همه چیز ناگهان عوض می‌شود. کلید یا راه حل هر مسئله‌ای این است که به شیشه‌های عینکی که به چشم داریم بنگریم؛ شاید هرازگاه لازم باشد که رنگ آنها را عوض کنیم و در واقع برداشت یا نقش خودمان را تغییر بدهیم تا بتوانیم هر وضعیتی را از دیدگاه تازه‌ای ببینیم و تفسیر کنیم . آنچه اهمیت دارد خود واقعه نیست بلکه تعبیر و تفسیر ما از آن است.

در مسابقات اسب سواری ، شرکت کنده ایران به علت نبود اسب مناسب با الاغ شرکت کرد که در پی این اقدام کمیته المپیک این شرکت کنند را به خاطر دوپینگ از مسابقات محروم کرد.

پس از برگزاری مسابقات قایقرانی در یکی از رودخانه های رشت بنام گوهر رود تا اکنون 150 نفر از شرکت کنندگان به بیماریهای ناشناخته و اسهال شدید مبتلا شدند. توضیح اینکه فاضلاب رشت در رودخانه گوهر رود میریزد و این رودخانه نیز به نوبه به دریا میریزد.

راهبی در نزديکی معبد زندگی می کرد. در خانه رو به رويش، يک روسپی اقامت داشت. راهب که می ديد مردان زيادی به آن خانه رفت و آمد دارند، تصميم گرفت با او صحبت کند.
زن را سرزنش کرد: "تو بسيار گناهکاری. روز و شب به خدا بی احترامی می کنی.چرا دست از اين کار نمی کشی؟ چرا کمی به زندگی بعد از مرگت فکر نمی کنی؟"
زن به شدّت از گفته های راهب شرمنده شد و از صميم قلب به درگاه خدا دعا کرد و بخشايش خواست. همچنين از خدای قادر متعال خواست که راه تازه اي برای امرار معاش به او نشان دهد.
امّا راه ديگری برای امرار معاش پيدا نکرد. بعد از يک هفته گرسنگی دوباره به روسپيگری پرداخت.
امّا هر بار که بدن خود را به بيگانه اي تسليم می کرد، از درگاه خدا آمرزش می خواست.
راهب که از بی اعتنايی زن نسبت به اندرز او خشمگين شده بود، فکر کرد: "از حالا تا روز مرگ اين گناهکار می شمرم که چند مرد وارد آن خانه شده اند."
و از آن روز کار ديگری نکرد جز اينکه زندگی آن روسپی را زير نظر بگيرد. هر مردی که وارد خانه او میشد، راهب هم ريگی بر ريگ های ديگر می گذاشت.
مدّتی گذشت. راهب دوباره روسپی را صدا زد و گفت: "اين کوه سنگ را می بينی ؟ هر کدام از اين سنگ ها نماينده يکی از گناهان کبيره ايست که انجام داده اي، آن هم بعد از هشدار من. دوباره می گويم: مراقب اعمالت باش!"
زن به لرزه افتاد. فهميد گناهانش چقدر انباشته شده است. به خانه برگشت، اشک پشيمانی ريخت و دعا کرد: "پروردگارا ! کی رحمت تو مرا از اين زندگی مشقّت بار آزاد می کند؟"
خداوند دعايش را پذيرفت. همان روز، فرشته مرگ ظاهر شد و جان او را گرفت. فرشته مرگ به دستور خدا، از خيابان عبور کرد و جان راهب را هم گرفت و با خود برد.
روح روسپی بی درنگ به بهشت رفت، امّا شياطين، روح راهب را به دوزخ بردند. در راه راهب ديد که چه بر روسپی گذشته است و شکوه کرد: "خدايا ! اين عدالت است ؟ من که تمام زندگی ام را در فقر و اخلاص گذرانده ام، به دوزخ می روم و آن روسپی که فقط گناه کرده، به بهشت می رود !"
يکی از فرشته ها پاسخ داد: "تصميمات خداوند همواره عادلانه است. تو فکر می کردی که عشق خدا يعنی فضولی در رفتار ديگران. هنگامی که تو قلبت را سرشار از گناه فضولی می کردی، اين زن روز و شب دعا می کرد
روح او، پس از گريستن، چنان سبک می شد که می توانستيم او را تا بهشت بالا ببريم. امّا آن ريگ ها چنان روح تو را سنگين کرده بودند که نتوانستيم تو را بالا ببريم."

از کتاب: "پدران، فرزندان، نوه ها  "-اثر پائولو کوئليو

نگران نباشید،همه سالمند و هیچ کس صدمه ندیده است.تعجب نکنید کمی صبر کنید ماجرا مربوط به یک بعدازظهر آفتابی در یکی از چهارراه های شلوغ تهران است.ظاهرا اتومبیل مشکی رنگی که یک خانم شیک پوش و به ظاهر متشخص و با فرهنگ هدایتش می کرد می خواست از سمت چپ اتومبیل من به سمت راست بپیچد که ناگهان صدای ترمز شدیدی شنیدم.اتفاقی نیفتاده بود،اما کمی صبر کنید همان خانم متشخص ناسزاگویان از اتومبیلش پیاده شد و تمام ارزش و هویت یک شهروند و روابط اجتماعی را زیر سوال برد.او یک ریز و پی در پی با دستانی پوشیده در دستکش مشکی که از شدت ترس می لرزید و صورتی برافروخته و ترسیده شروع به فحش دادن کرد،دلش از چه چیزی پر بود نمی دانم.من سپر بلای چه کسی شدم خدا می داند،هنوز هم وقتی بعد از مدتی یاد این حادثه می افتم دلم می گیرد...

بعد از این که تمام فحش هایش را شنیدم به آرامی گفتم : آیا تمام فرهنگ شهرنشینی و کلاس اجتماعی شما در همین ترسیدن ساده خلاصه می شد؟ او سر به زیر انداخت و زیر لب چیزی گفت و رفت.

چرا وقتی اجسام بی روح با هم تصادف می کنند،انسان ها هم این تصادف را تکرار می کنند.دعوا و ناسزا برای چه؟اعصابتان را کنترل کنید،زیرا در زند گی آرام و خالی از تنش و حادثه انسان خوب و منطقی بودن هنر نیست.خسارت مالی قابل بازگشت است اما خسارتی که به شعور وارد می شود غیر قابل پرداخت است.اگر آموخته هایمان را در حوادث نا گوار به کار نگیریم پس کی به کارمان می آیند،اگر عصبی شدید و پرخاش نکردید،اگر کارمندتان اشتباهی مرتکب شد و به جای توهین او را راهنمایی کردید،اگر همسرتان در جمعی برخلاف میلتان رفتار کرد،به جای بی حرمتی در تنهایی با او صحبت کردید،آن وقت پیروزید و می توانید بگویید چیزی آموخته اید،مواظب تصادف پرخسارت و ناگوار زندگی تان باشید،شتاب نکنید...کمی آرام تر.

باز یاد سهراب افتادم : من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن،بد نگوییم به مهتاب،اگر تب داریم